(بقیه عکس ها)

دیشب مزخرف ترین فیلم ایرانی جشنواره فجر امسال را دیدم. «می زاک» ساخته ی حسینعلی لیالستانی. کارگردان گیلانی که کم مانده بود خبرنگاران در جلسه پرسش و پاسخ به سمت او تخم مرغ پرتاب کنند. فقط نمی دانم باران کوثری بازیگر این فیلم، از اول تا آخر جلسه به چه چیزی اینگونه می خندید. تا آنجا که حتا چند بار با تذکر پدرش مواجه شد.

اولا": سفر عراق بسيار پر ماجرا و سرشار از تجربه‌هاي جديد بود. به ويژه گشت و گذاري چند ساعته در بغداد كه منجر شد تصور ام درباره  اوضاع سياسي اين كشور تازه رها گشته از بند ديكتاتوري و گرفتار شده در دام تروريسم، تغيير چشمگيري كند. اميدوارم بتوانم در آينده و طي چند پست سريالي، شرحي از اين سفر در عليسكوپ بگذارم. زيارت كربلا و نجف هم كه جاي همه را خالي كردم. اميدوارم قسمت همه دوستان بشود.

دوما": خبري دارم براي دوستاني كه تا كنون به كار من ابراز لطف داشتند و با راهنمايي‌هاي سازنده خود به من كمك كردند. با كمك دو دوست عزيزم سيد احسان موسوي و حميدرضا نيكومرام فاز اول وب‌سايت من افتتاح شد و در اين آدرس www.alirafiei.com قابل دسترسي است. البته چنان كه گفتم هنوز نقص هايي دارد از قبيل شمارشگر عكس‌ها، زيرنويس‌ها و همچنين برخي تغييرات فني و گرافيكي كه اميدوارم به تدريج تا پايان سال كامل شود. فعلا در سه گالري عراق، اوگاندا و دراگ (مواد مخدر) عكس هست. اميدوارم ساير گالري ها را هم در هفته هاي آينده عكس بگذارم. باز هم همچون گذشته نیازمند راهنمایی‌هاي دوستان و همكاران محترم هستم.

سوما": مراسم تحليف باراك حسين اوباما، ديروز در كمال آرامش و نظم برگزار شد. وقتي از تلويزيون مراسم را مي‌ديدم، آرزو كردم چنين نظمي را در يكي از برنامه هاي خبري كشور خود تجربه كنم. فكر كنيد يك روز تمام، از بامداد تا شامگاه يك مراسم با حضور قريب به چهار ميليون نفر جمعيت برگزار شود، آنوقت يك آدم اضافي در كادر هيچ تصويربردار و عكاسي وارد نشود ! حالا ما در يك سخنراني يك ساعته رييس جمهورمان، اينقدر بايد موقع عكاسي، سر هزار و يك نفر آدم مسوول و غير مسوول كه جلوي دوربين‌هايمان از سر و كله هم بالا مي‌روند جيغ و داد بزنيم كه حضار حتي يك جمله از سخنراني رييس جمهور مملكت را متوجه نشوند. اميدوارم تشريفات رياست جمهوري سعي ‌كند كمي از (فقط نظم) چنين برنامه‌هايي الگو بردارد. به قول يكي از همكاران اگر چنين برنامه اي با اين حجم جمعيت و در اين مدت زماني در ايران برگزار مي‌شد، شايد سه چهار تا عكاس و تصويربردار كشته، مجروح يا مفقود الاثر مي شدند./