بیشتر وقت‌ها كه با هواپيما سفر مي‌كنم، مخصوصا اگر هوا روشن باشد، بيشتر سعي ام بر اين است تا به بيرون خيره شوم و زمين را، زميني كه در آن زندگي مي‌كنم را، از آسمان ببينم. در آخرين سفر، دوستي در كنارم نشسته بود و خواست تا برايش عكسي از فراز ابرها بگيرم تا به دخترك‌اش نشان دهد. مي‌گفت بارها از من پرسيده است: بابا بالاي ابرها چه شكليه؟ و من اين عكس را برايش گرفتم. عكسي كه مرا نيز به فكر واداشت. واقعا اينجا كجاست؟ بالاي ابرها چه تفاوتي با روي زمين دارد؟ شايد هم ندارد كه ديگر مردمان سوار بر اين لوله‌ي غول پيكر آلومينيومي، نه تنها به پنجره‌ي كنار دست خود خيره نشده اند، بلكه يا سر در روزنامه دارند و يا سرگرم‌اند با غذاي مضحك كيترينگ هما؟ كودك كه بودم پدرم مي‌گفت خدا همه جا هست، حتي از رگ گردن‌ات نزديك تر است به تو! اما من از همان زمان مي‌گفتم آن بالا بايد فرقي با زمين داشته باشد. حالا هم احساس مي‌كنم اينجا به خدا نزديك تر‌ ام تا روي زمين. شايد اينجا قلمرو خداست. نه؛ اصلا اينجا خود خداست...

(بقيه عكس‌ها)

(بقیه عکس‌ها 1 و 2)

(بقیه عکس‌ها)