وقتی از برنامه های ملال آور خبری باز می گشتم، پیش از آنکه حتی کیف ام را روی میز بگذارم فقط سراغ یک نفر را می گرفتم، یک ذخیره پایان ناپذیر انرژی، آنقدر انرژی که حتی می توانستی از دور نگاهش کنی و انرژی بگیری. او که اینترنت را به من آموخت و مترجم اولین رزومه عکاسی ام بود.

نمی شود؛ نمی شود از او نوشت و نمی شود از او ننوشت. نمی شود مهران را از یاد برد و فقدان اش را باور کرد. روحش شاد و یادش گرامی باد.

عکس از: حجت سپهوند

مهران قاسمی(روزنامه نگار) در سن 30 سالگی درگذشت

ما سه نفر (بنده، علی آقاربیع و امیر خلوصی) به لطف همكاري تعدادي از دوستان،در آستانه افتتاح نمايشگاه مشترك‌ مان هستيم. موضوعش هم كه از اسمش پيداست. حضور دوستان، همكاران، اساتيد و ساير كساني كه ما را به نحوي مي شناسند باعث خوشحالي ما مي‌شود و شايد تشويق شويم باز هم از اين كارها بكنيم. البته (خداي نكرده زبانم لال) عدم حضور دوستان هم به اين راحتي ها مارا از رو نخواهد برد.

افتتاحيه: يكشنبه ۹/۱۰/۸۶ از ساعت 17 تا 20:30 است و محل آن خانه هنرمندان.

نمايشگاه ما تا ۲۰/۱۰/۸۶  هم ادامه خواهد داشت.